De Fourthy-five methode, de enige juiste methode!

Misschien ben je nu boos, of moet je er om lachen, maar de 45-methode (ieder aanpassen aan zijn eigen schoenmaat aub) is eigenlijk zo'n beetje de enige echte NATUURLIJKE methode die bestaat.
Heb je ooit het ene paard achter het andere paard zien lopen met een oranje stokje in zijn mond? Geeft het ene paard het andere paard snoepjes als die een kunstje doet? Of misschien speciale massages toedient?
NEE. Het paard kent maar één taal: Schoppen! Als ie niet schopt of dreigt te schoppen, dan is het goed. Dreigt hij of schopt hij zelfs echt, raak of niet, dan is het niet goed. Simpel, rechtlijnig, kordaat. En daarmee kun je alles zeggen.
Dat doet het paard ook. Ik heb jarenlang (en nog steeds) kuddes paarden bestudeerd. Ik zal de conclusies met jullie delen:

1. Kuddes met veulens waarbij de hengst aanwezig blijft, is te prefereren boven zonder hengst. Mama's hoeven niet achter hun kind aan te gaan, want de hengst maakt de veulens bang en dan rennen ze snel naar mama. Dit proces gebeurd maar eens of enkele keren, tot het kind snapt dat ie gewoon bij zijn moeder moet blijven. Mensen die veulens fokken, zonder dat de hengst zich bemoeit met de opvoeding, mogen die taak zelf gaan vervullen, met gevolgen die jarenlang aanblijven. Bij ons is een korte stemdreiging en soms een enkele schop voldoende om aan papa terug te denken. Onze jonge paarden luisteren heel erg makkelijk naar de mens, want dat hebben ze als kind al geleerd. Om even het verschil aan te geven: U geeft uw jonge paard beloningen in de vorm van snoepjes. Helaas deelt een paard zijn voer niet aan een lager geplaatst dier en bent u dus standaard minder! Wij geven geen snoepjes als beloning, we schoppen gewoon niet. Het dier voelt zich veilig bij ons en doet alles wat we vragen. Bij u niet? Schrap de snoepjes....
Hieronder een foto van merries, hengst, veulens. Hengst bij beide foto's in het midden.

2. Kuddes met jonge paarden (we hebben een jongenskudde, dat gaat er soms heftig aan toe, en een meidenkudde die veel rustiger is.) en die sociale omgang is zeer belangrijk voor paarden. In onze meidenkudde zitten ook oudere merries die moeten bevallen. Bij de jongens staat een gepensioneerde quarter die graag nog eens cutting oefent (op de jonge hengstjes natuurlijk, want we hebben geen koeien). En daar zit zoveel natuurlijks in, dat kan ik als mens nooit zo goed!
Veel mensen houden jonge paarden solo of met één vriendje. Het paard leert zijn plaats in de kudde niet en accepteert dat later ook niet als die mens ineens iets wil.

Wordt vervolgd....

FAQ:

Wat bedoel je met schoppen?
volgens de dikke van Dale (het woordenboek):
1 met de voet raken
2 door schoppen naar een bepaalde plaats of in een bepaalde toestand brengen
Hééé, dat Klinkt toch al meteen veel minder negatief als dat je op eerste gezicht zou denken.

Waarom schoppen en niet bv slaan of met een zweep?
De hand moet altijd vriendelijk zijn en mag nooit geassocieerd worden met angst of pijn. Slaan is absoluut verboden en brengt het paard in de war. Schoppen kent het paard, uit de omgang met andere paarden. Dat is een normaal communicatiemiddel en moet ook als zodanig gezien worden. Schoppen is niet zielig maar is bedoeld om iets duidelijks te maken. Een zweep is een verlengstuk van de hand en dus ook niet te prefereren

Hoe schop je precies?
De schop komt heel nauw en moet echt gedaan worden zoals de paarden het zouden doen. Dus metéén als het nodig is en niet enkele secondes later. Liefst met veel stemgeluid en handgebaren, zodat het paard de actie associeert met duidelijk ongenoegen van zijn kuddeleider. Zodra het paard de juiste reactie geeft, is het gelijk ook weer voorbij. Boosheid is dus zeker niet aan de orde. Boos worden is onmacht en het paard doorziet deze onmacht moeiteloos.
Schop nooit met de punt van je voet. Het kan zowel bij paard als bij mens serieus pijn doen. Schop met de platte voet en raak met de bovenzijde, van wreef tot tenen/

Waar schop je precies?
Zoek niet een bepaalde plek maar schop impulsief. Andere paarden gaan ook niet eerst nadenken waar ze zullen gaan schoppen. Het schoppen is namelijk niet het belangrijkst van dit fenomeen. Je plotseling opkomende woede omdat je mindere kuddegenoot niet luistert, werkt telepathish en het paard voelt al dat ie fout zat. Omdat we natuurlijk geen blessures willen (iets waar de paarden dus minder secuur in zijn....) vermijden we de kwetsbare plekken. Het makkelijkst zijn kont en buik.

Wanneer schop je?
1. Zo weinig mogelijk. Moet je vaak schoppen dan heb je toch een probleem. Dan wordt je alsnog niet serieus genomen. Sommige paarden hebben de neiging om je schopgedrag te negeren. Schop dan harder. Deze paarden zijn gewend om op hun donder te krijgen van andere paarden. Ze voelen zich niet bedreigd en hebben gewoon een sterker communicatiemiddel nodig. Je ziet dit vaak bij laag in het bloed staande paarden, zoals Haflingers, Fjorden en Tinkers. Mijn Belgisch Trekpaard reageert helemaal nergens op, nooit.
2. Als het nodig is. Dus niet meer en niet minder. Een goed NH voelt wanneer het tijd is om zijn leiderschap te laten gelden. En leiderschap is alleen belangrijk om evenwicht en rust in de kudde te houden.
3. Het is ook sterk afhankelijk van de dominantie van het paard. Andere kuddeleiders zul je harder aan moeten pakken als paarden die zich van nature onderdanig opstellen. Jonge hengsten zul je hard moeten aanpakken, lieve merries hoef je vaak nooit te schoppen.

Tot slot:
Zie het schoppen als een negatief communicatiemiddel, om je ongenoegen te uiten. Enkel en alleen als het paard heel duidelijk de fout ingaat op het gebied van dominantie. Schop NOOIT omdat het paard iets niet doet omdat hij niet weet wat hij fout doet of uit angst. Het schoppen is een delicaat en kostbaar africhtingsmiddel. Gebruik haar niet ten onrechte...
Elk paard is anders. Schoppen is niet moeilijk, maar het is wél de kunst om te weten wanneer en waarom je moet schoppen !