Freestyle kun je zelf...

	In 2009 deed ik mee aan het Nederlands Kampioenschap Freestyle. Anders als de naam doet vermoeden, heeft het niets met Freestyle te maken, maar gaat het om de gelijknamige methode van Emile Voest. Omdat ik de enige deelnemer was, die niet de Emile Voerst opleiding gedaan had, was ik natuurlijk bij voorbaat kansloos. Ik vond het dan ook heel sportief dat ik toch de kans kreeg om mee te doen. Volgens diverse mensen die keken, was ik zelfs de betere, omdat mijn paard als enige reageerde op mijn signalen en binnen enkele minuten geheel zijn aandacht bij mij had, en niet zoals alle andere deelnemers, bij het publiek en de vele leuke afleidingen om ons heen. Toeval was dat mijn paard aan een oog blind was en dat het extra moeilijk was om zijn aandacht op mij te vestigen. Toch gaf dit geen problemen. Binnen een aantal minuten was het MIJN paard en deed hij alles wat ik hem vroeg. Als een hond liep ie me achterna, stopte als ik stopte en ging achterwaarts bij de eerste aanwijzing. Misschien wel omdat ik de nogal rare danspasjes die Emile in zijn methode gestopt heeft, achterwege liet. Ik kende de Voest methode en tot het zweefteefgehalte om de hoek kwam kijken, vond ik zijn methode ver weg de beste. Vooral omdat hij het niet zelf had uitgevonden, maar samen had geraapt ui de reeds bestaande vormen en van alles het beste had gebruikt. Toen de danspasjes met ronddraaiend touwtje erbij kwamen, viel voor mij het doek en dacht ik, gewoon doen moet een paard toch ook snappen... Of: Dat paard moet toch ook in een deuk liggen als ie zijn ruiter zoiets raars ziet doen? ....................................................................................................................
Ik wist dat ik nooit kon winnen, want ze zijn natuurlijk niet gek. Dit kampioenschap is niks anders als een creatieve reclame voor de Emile Voest methode en daar is niks mis mee. Wat ik ermee gewonnen heb? Een gratis entreekaartje voor Horse Event,( toch altijd duur), een pet van Emile Voest, een heleboel nieuwe paardenvrienden en een hele leuke dag bij reeds bestaande paardenvrienden. Ik heb lekker reclame kunnen maken voor de TREC en bewezen dat iedereen zonder opleiding ook kan freestylen. Enfin, zonder enige opleiding maar met een gezonde dosis paardenverstand, deed ik zeker niet onder de rest. Omdat ik jullie niet allemaal naar een NH opleiding wil jagen, hier een korte gebruiksaanwijzing van de (algemene) Freestyle methode om een paard tot je vriend te maken... Foto's zijn gemaakt op Horse Event Deurne door Ivanhoe. www.vanivan.be waarvoor mijn hartelijke dank. Tekst heb ik op de foto's laten staan, om misbruik te voorkomen.
. . . . Regel 1: Kijk het paard indringend en streng aan. Wordt nooit boos, maar dwing hem op telepatische wijze naar je te kijken. Als blikken niet helpen, kun je ook geluid maken. Bij een halfblind paard zeker aan te raden.Zorg dat je meer geluid maakt als de omgeving, in dit geval een heel druk beursevenement met veel afleiding. Het paard moet echt gaan denken: Wat doet die rare gast daar in het midden, wil ik die wel in mijn kudde hebben? Maak dus indruk maar zet jezelf niet voor gek. Het touw is leuk om je armen wat te verlengen en wat meer beweging te maken. Je moet zelf weten of je de pasjes en handelingen van Emile gebruikt. Baat het niet, dan schaad het meestal ook niet, maar hou wel rekening met het feit dat je er moe van wordt en dat het paard je zonder deze onzin ook wel begrijpt...
Regel 2: Stuur het paard daarheen waar JIJ wil en laat niks aan zijn eigen initiatief over. Bedenk dat in de kudde het meest dominante paard, de onderdanen aan de kant duwt. Je treedt nu op als leidinggevende. Het touw doet ook hier weer wonderen als verlengstuk, maar je kunt het ook gooien of wapperen, om het paard in beweging te krijgen. Blivenj aankijken en indruk maken is de boodschap. Niet meer bewegingen maken als strikt nodig is, want als uitslovende leidinggevende wordt je nu een maal ook niet serieus genomen! Tolereer geen enkele ongehoorzaamheid, want dat is meteen de ondermijning van je leiderschap. Stuur links, stuur rechts, wissel regelmatig af. Maakt niet uit wat, als het maar van jou afkomt. . . Doe je dit lang genoeg, 5 tot 10 minuten is meestal voldoende, dan zie je het paard met de lippen en tong bewegen in de vorm van lik- of kauw bewegingen, als teken dat hij de mindere is van de twee. Op dat moment heb je gewonnen en is het paard "van jou". Je ziet dat het paard de behoefte heeft om zich bij je te voegen, want een sterker "paard" is er voor zijn bescherming. Een paard is veel liever onderdanig als dominant. Bij hele dominante paarden, zoals hengsten, zal het allemaal wat langer duren. Een zak vol snoepjes wil ook wel wonderen doen. Dit heb ik overgens niet op dit NK gedaan, want ik wilde zeker niet vals spelen. Regel 3: Wees heel lief voor het paard, knuffel en kroel in de manen. Je nieuwe vriend is er nu een voor het leven, mits je hem nooit teleursteld als leider, of je ineens minder dominant blijkt als verwacht. Streng, consequent en daadkrachtig. Loop wat rond met je hond, doe spelletjes, doe domme maar leuke dingen die je ook met hele kleine kinderen kunt doen. Praat geen hele zinnen maar maak leuke geluidjes met je tong. . . Regel 4: Als je toch zo in de belangstelling staat, zorg voor goede reclame op je kleding, in dit geval reclame voor de TRECsport in Nederland. Doe overal aan mee en beschouw elke ervaring als een verrijking van je leven in de paarden. Wees niet bang af te gaan, want meestal ga je dat niet en als wel, lach erom en weet je beter bent als de meeste anderen, die het nooit hebben geprobeerd.

homenu