Sinds de heer Evans het boek "De Paardenfluisteraar" schreef, is deze term algemeen ingeburgerd in de NH. Het boek heb ik niet gelezen, de film heb ik wel gezien. Ik vond het een ontzettend slap verhaal met slecht twee goeie scenes: Het paardenongeluk en de herhaling van het paardenongeluk. Een knap stukje stunt en filmwerk. Voor de rest kun je beter even een dutje doen. De titel doelt op de hoofdpersoon, die het paard van zijn ongeluktrauma moet afhelpen, en die doet dat door de vrouwelijke hoofdpersoon te versieren...

Met deze intro wil ik duidelijk maken dat de term niets meer is als een knappe titel, die een hoge verkoop tot gevolg heeft. En ook de figuren die deze term gebruiken voor hun NH, hopen op een hoge verkoop van hun zwetsproduct (letterlijk te nemen)
Al ooit iemand tegen zijn paard zien fluisteren? En... hielp het? Maar het is weer wel een goeie vervolgtitel voor het boek van André Geeroms "Als fluisteren niet helpt". Nou, fluisteren helpt echt niet, luisteren wel!

Zelf train ik 15 jaar endurancepaarden, waarvan er enkelen een mooie subtop gehaald hebben. Ik ben begonnen als eigenwijs ruitertje, op meteen een 100km en ik bracht het er buitengewoon goed af, met een tweede plaats achter de regerend Europees kampioen. Kennis van zaken betreffende endurance had ik nul komma nul! En ik heb het ook eigenlijk niet nodig gehad. Waarom niet? Ik kan erg goed luisteren. Daar kom je erg ver mee, in elke tak van paardensport. Hoge woorden als "communiceren met je paard", waarvoor weer 100.000 cursussen bestaan, kun je simpel reduceren tot luisteren. Maar: Er bestaan geen levelslange DVDseries "Hoe je moet leren luisteren.", gelukkig maar.

Om een goed inzicht te geven in wat wij "Luisteren" noemen, kan ik het beste mijn endurancemethode uitleggen. Gedurende drie jaar, leren wij het jonge endurancepaard iets wat wij cruisecontrol noemen. Ooit onstaan omdat ik mijn eerste en onstuimige endurancepaard nooit onder controle kon houden, op 140 km gewoon even 8 kilometer er in volle rengalop vandoor gaan, daar heb ik zelf het nut nooit van begrepen, maar schijnbaar was de drift om te rennen groter als haar gezonde verstand. Gedwongen tot deze handelingen en compleet verbaasd over de goede aflopen steeds, ben ik begonnen het paard meer initiatief te laten nemen. Ik ondekte dat tegenhouden en drijven beide net zo veel energie koste en dat je dit beter achterwege kon laten. Nu rijden we enkel met paarden die van nature veel looplust hebben, want om aan te drijven ben ik te lui. Werken is wat anders, maar gewoon lopen moeten ze echt zelf doen hoor! Meer voer, meer conditie, meetrainen met snellere paarden, mogelijkheden genoeg om een paard sneller te laten lopen als door te drijven. Dus remmen is eigenlijk het enige probleem. En met de vermeerdering van voer en conditie, vraag je natuurlijk om moeilijkheden. Het is dus wel zaak de paarden heel consequent op te voeden, nóóit maar dan ook nóóít op eigen initiatief te laten vertrekken, en altijd op de eerste gevraagde commando weer terugkomen. Even een snel galopje doen wij dus nooit, want eens gegeven blijft gegeven! Alles is en blijft onder controle.

Nu meer over het luisterdeel: Een jong paard is snel moe. Zeker als de flippo's die erbij lopen al honderden kilometers achter de rug hebben en ongetraind zo uit de wei geplukt al moeiteloos 50 kilometer buffelen. Dus al snel zie je de verschijnselen: sneller adem halen, zweten, puffen, tempo niet meer bij kunnen houden.
Regel 1 van het luisteren en kweken van motivatie: Maak een jong paard NOOIT moe! Als ie later groot is en weet wat ie doet, kan ie net als een humane marathonloper zelf zijn keuze maken om door te gaan. Maar een jong paard verliest zijn vertrouwen en is bang om achtergelaten te worden, hierdoor breek zijn wil om te lopen. Lopen wordt overleven en dat gaat gepaard met veel stress. Dus, zodra de eerste verschijnselen van vermoeidheid getoont worden, haken we af en gaan lekker stappen (overigens niet langzaam stappen maar in een stevig tempo) Het paard geeft na een poosje, per paard verschillend, dat het weer kan of wil en we gaan weer door met een drafje en galopje. Afhankelijk van de lengte van de buitenrit zullen we dit meerdere malen meemaken. Als het niet overdreven warm is, wil ik mijn paarden niet zien zweten. Zweten betekend inspanning en dat wil ik (nog) niet.
Weer terug naar mijn item Luisteren: Door deze oplettende manier van rijden, krijgt het paard een heel beschermd gevoel. De leider let op hem, zorgt voor hem, hem kan niets overkomen.... Hij zit nooit op de rand van zijn kunnen, hij wordt niet gepushed. Vanuit deze onspanning gaat het paard uiteindelijk ALLES voor je over hebben.

Het verhaal gaat verder. We zijn bij een tweede stadium aanbeland. Het paard heeft inmiddels conditie, zijn benen zijn hard, zijn longen zijn groot en wat hij het liefste wil is lopen! Erg veel trainen is zelfs voor endurance niet nodig. Geef het paard een groot weiland, een goede en een minder goede vriend en alle drie zorgen zelf wel dat ze in een superconditie komen.
Eenmaal het bos in met de ruiter, wil ie graag laten zien wat ie kan. We gaan nu luisteren naar een andere factor: "Baas, ik wil graag lopen". We hadden al geconcludeerd dat rennen en ongecontroleerd gedrag uit den boze was. Dus laten lopen is géén optie. We beginnen gedisciplineerd met een half uurtje stappen, eventueel gecombineerd met werk aan de teugel, ruggebruik, schouderlengte, lengte in de passen, etc. Dat half uurtje stappen is onverbiddelijk, het paard kan er niet van afwijken (hier komt wel een stukje rijkunst en absoluut consequent gedrag van de ruiter bij kijken, een zeer moeilijk item voor sommigen...) Dribbelen, bokken, wegrennen, het is echt allemaal wel te vermijden. Maar ga niet één keer de fout in door het paard te laten gaan (eens gegeven - blijft gegeven... weet je nog)

Deze pagina is nog niet af. Wordt vervolgd....

Trainingsschema's:
Mensen hebben me heel mijn leven gek gezeurd over trainingsschema's. Ik heb het, naar aanleiding van mijn eerste militartboek van Maarten Jurgens, een paar weken geprobeerd, maar het werkt niet! Paarden die harder willen lopen, rem je af en demotiveer je daardoor. Paarden die sneller moeten alsdat ze zelf aangeven, demotiveer je ook en zo kom je in een situatie, die je helemaal niet wilt!
Trainingsschema's zijn voor mensen zonder paardenverstand, zodat ze helemaal niet na moeten denken. Voor onzekere mensen die bang zijn om zelf fouten te maken en die dat op deze wijze liever aan anderen overlaten.
Ik denk dat als het fenomeen "Trainingsschema" niet zo populair was, we in verschillende takken van sport betere prestaties zouden hebben.
Als ik NH in een andere term mocht gieten, dan zou het "Beter nadenken over waar je eigenlijk mee bezig bent" heten...