Les 1: Een paard motiveren doe je door hem in te steunen in zijn natuurlijke instincten, dat wil zeggen, geef hem eten en drinken, laat hem rusten, geef hem een kudde en dan voelt hij zich goed.

Les 2: Een gemotiveerd paard zal proberen zijn ruiter te overtuigen van zijn kunnen. Gebruik die motivatie voor uw sportprestaties.

Les 3 (André Geeroms uit "Als fluisteren niet helpt") "Een paard doet alleen dingen waar ie beter van wordt." Zorg dus dat ie altijd het voordeel ziet van wat jij hem vraagt. Nu hoeft dat niet een snoepje of wortel te zijn, (liever niet zelfs, want dat ondermijnt ons leiderschap, een leider deelt namelijk zijn voer niet!) maar op tijd lange teugel, stappen, bitloos, rollen, ff helemaal niks doen, aaien, een woordje, kroelen, etc. Een paard is relatief erg snel blij te maken.

Wordt vervolgd....

Enkele prachtige voorbeelden van Motivatie in de sport:

Zoals ik al eerder vermelde, ben ik niet gezegend met rijtalent. En springen kan ik al helemaal niet. Nu zat ik in het M springen (meestal mezelf af te vragen waar ik mee bezig was) en goed passend naar de hindernis rijden lukte me eigenlijk nauwelijks. Nu zijn de hindernissen in de M 1,20 meter hoog en in de barrage 1,30. Dus niet passen is niet echt prettig. Zo nu en dan kwam ik zo beroerd uit, dat het paard stopte. (ik spreek expres niet van weigeren, want het paard kon niet anders) Omdat ik mijn eigen fout ruiterlijk toegaf, beloonde ik het paard voor zijn inzicht en was blij dat het hij verstandiger was dan ik. Mensen aan de kant vonden het absurt dat ik het paard beloonde voor wat telde als weigering. Het resultaat echter, was altijd het zelfde: Ik reed opnieuw aan, meestal door zenuwen nóg beroerder als de keer ervoor. Het paard zag het aankomen, maar stopte niet. Hij maakte dan een tussenpas of een reuzenwapper en deed álles om erover te komen. Ik liet aan hem het initiatief over en liet hem de eer de beste te zijn van ons twee. Dit ging zelfs zover, dat ik ook op paarden van anderen goed kon presteren. Op een handelstal kreeg ik alle stoppers aan het springen. Ook in Deurne op mijn I-2 examen reed ik foutloos met een paard wat bij de anderen steeds weigerde. Ik kan danook stellen dat mijn springprestaties niet te danken waren aan het feit dat ik goed kon rijden, maar aan het feit dat ik goed kon communiceren met het paard.
Moraal van dit voorbeeld: Je kunt boven je kunnen presteren, als je goed kunt samenwerken met je paard.

Een ander voorbeeld:
Ik heb vroeger veel dressuur gereden. Nu kan het me niet echt boeien om rondjes te rijden in een wel zeer beperkende ruimte en prefereer ik dressuurmatig te rijden in het bos. Nu hebben nogal veel paarden dezelfde mening als ik en als voorbereiding op een groot toernooi, zul je mij dus nooit in een bak zien rijden. Een van mijn toenmalige specialiteiten was het uitbrengen van dressuurpaarden die er de brui aan gaven. We hadden veel plezier in het bos en de paarden kregen steeds meer lol in zijgangetjes. Losrijden beperkte ik tot tien minuten spieren loswerken, waardoor de paarden fit de ring in gingen. Omdat we zelden in 20x40 of 20x60 reden, was dit voor even wél leuk en de paarden deden hun uiterste best. Zo kwam het voor bij een extreem warme zomer, dat ik elke wedstrijd won. (Het uiteindelijke resultaat was dat ik op ben gehouden met dressuur, omdat ik er niks meer aan vond, hahah, het bos bleek uiteindelijk meer aantrekkingskracht te hebben)
Moraal van dit voorbeeld is, dat je het voor het paard gewoon leuk moet maken, die sport. En dan komt het helemaal goed!

Op langer termijn volgen nog meer voorbeelden....

Overmotivatie:
Wie kent het niet, je gaat een rustig buitenritje maken maar je paard kan niet stappen. Hij dribbelt en danst. Wat je ook vraagt, de stapknop lijkt verdwenen. Straffen werkt averechts, geduldig wachten tot ie moe wordt duurt uren. Hier een methode om dit probleem op te lossen. Belangrijk is dat je consequent blijft en niet toegeeft op wat je begonnen bent.
Een tweede voordeel van deze methode, en onderschat dat niet, is dat je zonder het paard tegen te houden, heel goed je tempo kunt regelen. Hierdoor hou je een goede voorwaartste stap met veel ruggebruik.

Eerst moet je weten waarom hij dribbelt. In de meeste gevallen is het een energieprobleem. Het paard is opgewonden en wil graag de benen strekken. De ruiter wil graag een rustige rit en de benen strekken is er even niet bij. Nu is het géén goed idee om het paard even vol gas te laten lopen, want dan zul je dat elke rit opnieuw gaan beleven. Nee, je moet een compromie sluiten en er als beste uitkomen.
Energie is niet alleen om te lopen, je kunt het ook gebruiken om te werken. Daar ligt het geheim: Zet hem aan het werk. Gewoon in stap. Over de schouder laten lopen, links en rechts in laten buigen en eventueel zijgangen. Als je in een groep rijdt, heeft er niemand last van. Een beetje dressuur (of western)kennis heb je wel nodig, maar eerlijk is eerlijk, die heb je overál voor nodig!

Wordt vervolgd....